Kakadu NP & Douglas Daly Park

De volgende dag is er een rangerwalk in het nabijgelegen regenwoud. We beslissen om deze wandeling mee te pikken, hopelijk nu met een ranger met wat meer ballen aan het lijf maar vooral een ranger die inhoudelijk iets te vertellen heeft. Om 7u staan we te wachten met zo’n 6 andere bezoekers. De ranger komt 10 minuten te laat. Oh neen het is dezelfde dame. We vertrekken voor onze wandeling, telkens wanneer ze de rivieroever nadert, hoor je weer de trilling in haar stem. Van ver kijkt ze naar de oever en zegt ze dat er veel crocs in de rivier zitten maar dat je ze nu niet ziet. Hoe vlugger ze hier weg kan, hoe beter. Je ziet haar angst op haar gezicht. Het is goed dat de ranger de bezoekers wijzen op het gevaar van de salties, want ze zijn gevaarlijk en ieder jaar vallen enkele doden omdat men het gevaar van deze bloeddorstige beesten onvoldoende inschat. Maar dit is toch echt overdreven. Ik vraag mij af hoe lang zij hier nog zal werken. Een dergelijk bijna panische angst kan toch niet goed zijn voor een ranger die dagdagelijks met deze beesten geconfronteerd wordt. Na de wandeling passeren we eventjes langs Cahills Crossing. Dit is het eindpunt voor alle toeristen. Want aan de andere kant van de rivier start Arnhemland, en dit gebied is enkel toegankelijk voor aboriginals, alle anderen hebben een speciale permit nodig. Wil je naar Arnhemland dan moet je de rivier over via Cahills Crossing. Een baan die door de rivier heen gaat. Je moet dus goed de getijden en de stroming in de gaten houden want enkel bij eb en lage stroming kun je met de wagen de overkant bereiken. Wanneer de stroming te sterk is, kan zelfs een 4x4 kantelen en dat is niet zo’n aangename gedachte als je weet dat de rivier volzit met bloeddorstige salties. Dit is trouwens de favourite plaats voor vissers, die hier vissen op barramundi (grote vissen van soms wel 1 meter lang). Al moet er bij gezegd worden dat het vissen volledig op eigen risico gebeurd. Je weet wel de salties. We rijden via Jabiru terug naar Nourlangie. Ook hier zijn er verscheidene rotstekeningen te vinden. Ook nu weer vertellen de tekeningen over het dagelijkse leven, over goede en slechte geesten.
We nemen, de afslag naar Yellow Water en bezoeken Warradjan Aboriginal Cultural Centre, een bijzonder mooi en interessant museum die stilstaat bij de aboriginal-cultuur in Kakadu. Zo zal je zien dat heel wat namen of foto’s afgeplakt zijn. Wanneer een aboriginal sterft, mag zijn naam of afbeelding gedurende een aantal jaren niet uitgesproken of bekeken worden. Probeer niet tegen sluitingsuur te gaan want dan wordt het centrum overspoeld met busladingen toeristen.We maken nog een wandeling en rijden verder naar Mardugal Campground. Deze campground is belange niet zo mooi onderhouden dan de campground aan Ubirr. Er is ook bijzonder weinig schaduw en dat is in deze temperaturen heb je echt behoefte aan schaduw, uiteindelijk vinden we toch een plaatsje waar we wat schaduw hebben. Volgens de ranger die ’s avonds op zijn fiets passeert, is het weken geleden dat het zo rustig is geweest op de campground. Er is inderdaad bijzonder weinig volk. Er zijn hier ook beduidend minder muggen en we kunnen dan ook veel meer genieten van de avond.

Is het Kakadupark nu echt zo speciaal? Wij vinden het mooi, maar het is zeker niet hét hoogtepunt van onze reis. We vonden de andere nationale parken veel mooier en veel minder druk. Vooral omdat hier busladingen toekomen, wordt je als individuele bezoeker soms verdrukt voor een horde van toeristen die aangevoerd door een gids voorbij flitsen naar het volgende hoogtepunt en absoluut geen rekening houden met andere bezoekers. Ze drummen je weg, want zij moeten uitleg geven aan hun groep en hebben weinig tijd. We hebben dit enkel meegemaakt in dit Park en juist daarom hebben we minder genoten van de omgeving, de geluiden, de geuren. De stilte werd wel steeds doorbroken door een kudde van Duitsers die met veel lawaai mens en dier in de omgeving wegjoeg. Neen, we zijn er zeker van, geef ons maar de andere Nationale Parken die zijn veel leuker.

De volgende dag trekken we naar Douglas Daly NP. We gaan niet naar de hotsprings, alhoewel deze zeker de moeite waard zijn, want in sommige stukken overschrijdt de temperatuur meer dan 60°, maw voldoende om je te verbranden. Maar ook nu weer moeten we 7km over unsealed road en we hebben behoefte aan een rustdag. Dus kiezen we voor een camping iets verderop. Volgens de brochure zijn er op deze camping natuurlijke spa’s, thermale baden en waterholes waar je heerlijk kunt zwemmen. Het is één van de duurste camping waar we op staan. Maar af en toe mag je jezelf verwennen. Onmiddellijk verkennen we de omgeving en gaan we met het plannetje op zoek naar de verschillende attracties. Op foto zien ze er spectaculairder uit dan in realiteit. Je moet heksentoeren uithalen om de spa’s te bereiken, maar bovenal is de stroming zo sterk dat de kans dat je je hoofd stoot aan één van de rotsen groot is. We willen het liefst ook nu in één stuk terug naar huis dus gaan we op zoek naar de waterholes. We vinden de Arches. Hier ziet het er best mooi uit. Maar ook nu weer is het niet evident om in deze natuurlijke omgeving een weg in en uit het water vinden. De stroming blijft heel erg sterk. Niet iedereen kan hier zwemmen. Tot slot wandelen we nog naar het strandje. Hier is het inderdaad ideaal om te zwemmen. Er komen af en toe nog bezoekers toe. Die zijn niet zo zot geweest zoals wij om de hele weg in de hitte te voet te doen. Zij nemen de gemakkelijke weg: 4x4. We horen de Ozzies onder elkaar spreken over de croc die net achter de hoek op een boomstronk ligt de zonnen. De vrouwen willen met die croc zo dichtbij niet in het water. De mannen lachen de schrik van de vrouwen weg, maar geven toe dat het inderdaad niet het meest verstandige is en ze het niet aan hun kleinkinderen zullen vertellen dat “their grandpa swam in a river where a croc was sunbathing”. Ik kijk vragend naar Nico : een croc? Dichtbij? Nico lacht de opmerkingen van Ozzies weg. Maar we hadden beter moeten weten. Ozzies menen alles wat ze zeggen. En effectief even later komt Nico vragen om mijn fototoestel: een freshie van zo’n 2 meter ligt amper 10 meter verder te zonnen op een boomstronk. De pogingen om een deftige foto te trekken mislukken, waarschijnlijk van pure spanning en misschien ook wel stress?
’s Avonds beslissen we om niet zelf te koken maar te eten in het restaurant van de camping. Blijkbaar zijn verschillende deze mening toegedaan want het restaurant zit vrij vol. Het is niet echt goedkoop maar wel lekker. Het was een bijzonder ontspannende dag. En ook dat is Australia.