Mataranka & Katherine Gorge

Wanneer we ’s morgens opstaan is het een grijze dag. De eerste sinds we hier zijn toegekomen. Men stelt ons gerust: het zal wel opklaren. Inderdaad naarmate we Daly Waters naderen klaart de hemel op. Daly Waters is zeker de omweg van 6km waard. Het is niet alleen het oudste café van Northern Territory, het is vooral een bezienswaardigheid. Iedereen die hier komt, laat iets persoonlijks achter: zijn rijbewijs, businesskaart, geld, onderbroek, BH. Het is onvoorstelbaar wat daar allemaal hangt. ’s Avonds is dit een bijzonder levendige bar, annex campground, hotel en tankstation. Het tanken is niet zo duur maar vooral very basic. Je tankt, gaat naar de bar en zegt voor hoeveel je getankt hebt. Wanneer je dus niet echt goed gekeken hebt, en er is ondertussen iemand anders aan het tanken ben jij de klojo natuurlijk. We kunnen er van meespreken. We rijden verder naar Larrimah.
Recht tegenover het Larrimah hotel is het gratis Larrimah museum. Ondertussen trekt een grote wolkenband verder over Top End. We beslissen om een kijkje te nemen in het museum. Maar eerst eventjes plassen. Een gil: in het toilet zit een knalgroene kikker naar mij te kijken. Gaat ze zitten of niet? Maar de redder in nood is nooit ver weg, als een echte held neemt hij de kikker, giftig of niet, in een papiertje en zet het als een echte dierenvriend terug buiten, waar het behoort. Aan de deur van het toilet hangt een vriendelijk verzoek om het toilet frogfree te houden door de WC-deksel steeds te sluiten. Nico leeft nog dus vré giftig zal het beestje niet geweest zijn, maar hij zag er met zijn knalgroene kleur echt wel giftig uit. Het museum zelf is niet bijster veel. Er wordt vooral stilgestaan bij de tweede wereldoorlog en het effect van die oorlog op Top End. Een stadje als Larrimah was van levensbelang omdat de trein tot hier reed. Alle oorlogmateriaal kwam dan ook hier toe. Nooit beseft dat Australia zo betrokken was bij de wereldoorlog en zelf ook zo’n trauma overgehouden heeft aan de oorlog.
We rijden verder richting Mataranka. We beslissen om meteen naar het Nationaal Park te rijden. Alhoewel het reeds een paar maanden droogseizoen is, heeft de weg erg geleden onder het wetseason. Sommige stukken weg zijn weggespoeld, andere staan nog steeds een stuk onder water. Via de John Hauser Drive komen we bij 12 mile Yards and Jalmurark Campground. Terug een vriendelijk ontvangst. De ranger raadt ons aan om niet naar Mataranka te gaan omwille van de flying foxes maar om naar Bitter Springs te gaan. Als we al iets van ozzies geleerd hebben, dan is het wel om hun raadgevingen op te volgen. Dus rijden we terug naar de highway en zo naar Bitter Springs. Aan het tankstation komen we een aantal kampeerders tegen waar we gisteren mee hebben gepraat. Ze zijn naar Mataranka gegaan en kunnen de geur van de vleerhonden maar niet wegkrijgen. Het was verschrikkelijk, zoveel fruitbats. We vertellen hen dat de ranger ons aangeraden heeft om naar Bitter Springs te gaan. Ze zijn verrast, ze wisten niet dat er nog een thermaal bad was. We rijden verder naar Bitter Springs.
Het water ziet er niet zo azuurblauw uit want dit is een natuurlijke thermaal bad in een tropisch regenwoud, dus leven heel wat planten en beestjes in het water en dat ruik je. Het water heeft toch wel een ietwat rottende geur. We laten ons via een trapje in het water glijden. Het water heeft zo’n 37 graden. Nico protesteert: hij wil fris water, hij heeft in deze hitte echt geen behoefte aan een warm waterbad.
We besluiten om toch een blik te werpen op Mataranka. Zo erg kan het toch niet zijn? Eerst bezoeken we de replica van Elsey Homestead: wereldbefaamd in Australia. Begin 20e E heeft Jeannie Gunn een boek geschreven over haar leven in de outback. Dit boek is een klassieker in Australia, iedere student heeft wel ergens in zijn opleiding dit boek gelezen. Het was de eerste keer dat het moeilijke leven in outback beschreven werd, en ook de meeste Ozzies weten bitter weinig over het harde leven in de outback, dus was het boek een groot succes. Ik heb de Nederlandse versie gelezen (Wij van de Never Never), en het is inderdaad een bijzonder sprekend boek. Een goed boek wordt natuurlijk steeds verfimd. Zo ook met dit boek. Voor de film heeft men een replica van de homestead waar Jeannie Gunn gedurende een jaar in geleefd heeft, nagebouwd en deze filmreplica kun je dus nog steeds bezoeken. Daarna vervolgen we onze weg naar de Thermal Pools of Mataranka. Het gekrijs horen we tot ver, de geur zorgt er voor dat je ogenblik begint te walgen. De camping is leeg, geen mens ziet het zitten om hier te overnachten. Het restaurant is verlaten. Aan de muur hangen foto’s van de overstroming in de wetseason, waar alles door de stroming van het water kapot is geslaan. Leven in de outback is nog steeds geen lachtertje, of het nu de fruitbats zijn, de salties (grote gevaarlijke zoutwaterkrokedillen) of de jaarlijkse overstromingen, leven in de outback is vrede sluiten met de grilligheden van de natuur en niet proberen ze te overheersen. De fruitbats hangen alles behalve stil te slapen. Ze vliegen met honderden over je hoofd en krijsen zich hees. Deze vieze beesten horen nu rustig te slapen in plaats van rond te vliegen en mij op stang te jagen. Ik hou het niet meer vol. Ik heb het gevoel van in een horrorfilm te zitten. De geur, het gekrijs en het gefladder is er teveel aan. We besluiten om nog een plons te nemen in Roper River. Volgens de ranger wordt de rivier ieder jaar saltie-free gemaakt en gebeuren er nog regelmatig patrouilles. De enige crocs die er nog zitten, zijn freshies maar daar hoeven we geen schrik voor te hebben. Dus nemen we een plons in het ijskoude water. Dit is pas verfrissend! Daarna besluiten we om nog een wandeling in het Park te doen en af te ronden met een heerlijk BBQ. De zon gaat onder plots worden we aangevallen door honderden mosquitos. Het is de eerste warme nacht in een paar weken. We hadden het moeten weten. Niets lijkt te helpen. Ook in de camper, ondanks het muskietennet, zit vol met muggen. Voor elke 20 die ik dood sla, lijken en 40 bij te komen. Het is hopeloos. We hebben enkel een spuitbus om ons lichaam te beschermen, maar dan gaan deze lieve beestjes natuurlijk niet van dood. Ik heb een lange rok aan, een T-shirt met lange mouwen. Maar toch blijven ze komen. Naar het toilet gaan is een waar avontuur want ondertussen vallen ze met tientallen je kont aan. Dit is oorlog, oorlog tussen mij en de muggen. Slapen wordt hopeloos constant zoemen de muggen rond onze oren. Oplossing: stop oorstopjes in oren. Steken doen ze toch, maar dan besef je het tenminste niet en slaap je rustig.

De volgende morgen meten we de schade op. Ik durf niet naar mijn billen te kijken. Het is een maanlandschap geworden. Ik tel mijn muggenbeten en kom aan 116. Gelukkig heb ik tijgerbalsem mee. Bij een jeukaanval zet ik de aanval in met tijgerbalsem. Ik eis van Nico om in Katherine een grote spuitbus te kopen tegen de muggen. We vertrekken, ik al krabbend, nico lachend met mijn gevloek en geketter. Na 100km rijden komen we toe in Katherine. Een grote woolworths duikt voor ons op. Tijd om inkopen te doen. En vooral een zeer grote spuitbus tegen de muggen te kopen. Blijkbaar heeft Woolworths hier ook een liquorstore maar deze gaat pas om 14u open. We beslissen om niet zolang hier rond te hangen en naar Katherine Gorge (Nitmiluk National Park) te rijden. Het is hier duidelijk een op toeristen gericht Nationaal Park met een zeer groot visitorscentrum. Daar boeken we de campground en meteen ook een kayak voor deze middag. Blijkbaar hebben we geluk want alles is redelijk volgeboekt voor de komende dagen. We rijden de campground op. Terug charmeert deze campground ons meteen.
Vlug iets eten en dan richting kayaks wandelen. We mogen 4u varen. Volgens de ranger juist tijd genoeg om tot aan de 3e Gorge te geraken. We krijgen zeer goede uitleg. Er zijn 2 stroomversnellingen waar de kayak over moeten dragen, en dit kan behoorlijk zwaar zijn. We kunnen stoppen aan strandjes en daar eventjes zwemmen. We mogen gerust zijn er zitten geen Salties enkel freshies en die doen niets. We moeten we opletten want het is net broedperiode voor de freshies en dan zijn ze iets agressiever.
Daarom moeten we kijken of we op het strandje geen spoorvorming vinden, want dit kan wijzen op een nest van een zoetwaterkrokodil. Zwemjas aan en het sop in. Het is echt prachtig, mooier of Gorges du Tarnes maar het verdwijnt natuurlijk wat in het niets wanneer je al de Grand Canyon hebt bezocht. Niettemin zijn we onder de indruk. Je kunt het ook met een cruiseboot doen, maar wij opteren toch voor de kayak. Het is een bijzonder groots en indrukwekkend geheel wanneer jij daar peddelend met dit kleine bootje tussen die indrukwekkende rotsen dobbert.
Om 17u brengen we de kayaks binnen. Mijn armen zijn ontzettend vermoeid en ik ben echt kletsnat. Vlug naar de camper, andere kleren aandoen. Nico heeft nog goesting in pintjes en hij heeft bijna geen meer. Hij stelt voor om terug naar Katherine te rijden en een drankvoorraad in te slaan. We vertrekken. Nico beslist om meteen de voorraad voor de komende dagen in te slaan: hij koopt 30 cans beer, 3x5 liter wijn. Terwijl hij staat aan te schuiven, start de small talk vrij vlug. De andere klanten willen Nico behoeden voor een accuut dranktekort. Hij moet volgens hen veel meer meedoen. Als hij denkt om daar nog een volledige week mee te doen, volgens hen zal de voorraad na 3 dagen op zijn. Ja, de Ozzies hebben verstand van drinken. Met veel humor wordt afscheid genomen. Have good time, mate. Het kayakken heeft alvast een aanslag gepleegd op mijn armspieren.